Carl Theodor Dreyer'in 1928 tarihli başyapıtı 'The Passion of Joan of Arc', sinema tarihinin en etkileyici ve yenilikçi sessiz filmlerinden biridir. Film, 1431 yılında, dinsizlik ve sapkınlıkla suçlanan Jeanne d'Arc'ın (Falconetti) yargılanma sürecini ve çektiği acıları yakın plan çekimler ve deneysel bir anlatımla izleyiciye sunar. Falconetti'nin performansı, sinema tarihindeki en unutulmaz oyunculuklardan biri olarak kabul edilir; yüz ifadeleriyle Jeanne'ın fiziksel ve ruhsal ıstırabını inanılmaz bir yoğunlukla yansıtır.

Dreyer'in yönetmenliği, filmi basit bir tarihi anlatı olmaktan çıkarıp evrensel bir insanlık durumu portresine dönüştürür. Dekorların minimalist kullanımı ve kameranın sürekli olarak karakterlerin, özellikle de Jeanne'ın yüzüne odaklanması, izleyiciyi mahkeme salonunun baskıcı atmosferine sokar. Sessiz olmasına rağmen, görsel dilinin gücü sayesinde diyaloglara ihtiyaç duymaz; her bakış, her mimik bir cümle kadar anlam yüklüdür.

Film, sadece biyografik bir drama değil, aynı zamanda inanç, otoriteye direniş ve bireyin toplum karşısındaki yalnızlığı üzerine derin bir meditasyondur. Görsel estetiği, 20. yüzyıl avangart sanatından, özellikle de dışavurumculuktan beslenir. 'The Passion of Joan of Arc' izlenmesi gereken bir filmdir çünkü sinemanın bir sanat formu olarak neler başarabileceğinin erken ve mükemmel bir örneğidir. Duygusal gücü ve teknik ustalığıyla, izleyici üzerinde bugün bile sarsıcı bir etki bırakmaya devam eder.